Tuesday, 31 May 2016

ஊட்டி ஒரு பயணம் (Ooty Heritage fun run May 29, 2016)

ஊட்டி  ஒரு பயணம் (Ooty Heritage fun run May 29, 2016)

முன்னுரை:-

ஊட்டி லாரன்ஸ் பள்ளி நடத்தும் ஹெரிடேஜ் மராத்தானில் கலந்துகொள்ள சென்றதும் அங்கு நான் பெற்ற அனுபவமே இந்த கட்டுரை. இந்த கட்டுரையில் வரும் அணைத்து சம்பவங்களும் என் பார்வையில் இருந்தே எழுதப்படுகிறது என்பதை தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.



பயண தொடக்கம்:-
நான் திட்டமிட்டபடி மே மாதம் 27ம் தேதி இரவு 10 மணி அளவில் நான் செம்பட்டியில் இருந்து திருப்பூர் செல்லும் பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்தேன். நள்ளிரவு 1 மணிக்கு திருப்பூர் வந்தடைந்தேன்.  அந்த நேரத்தில் மேட்டுப்பாளையத்திற்கு பேருந்து இல்லாததால் பேருந்து நிலையத்திலேயே சற்று அமர்ந்தபடி தூங்கிவிட்டேன். அதிகாலை 3.30 மணி அளவில் சத்தி செலும் பேருந்தில் ஏறி அரை மணி நேரத்தில் அவினாசியில் இறங்கினேன், இறங்கியவுடன்  மேட்டுப்பாளையத்திற்கு பேருந்து கிடைத்தது. அடுத்த 1 மணி நேரத்தில் மேட்டுபாளயத்தை அடைந்தேன்.  

பிறகு மேட்டுபாளையம் தொடர்வண்டி நிலையத்தை சென்றடைந்தேன் ரயிலில் வரும் நண்பர்களை வரவேற்க. சரி நுழைவு சீட்டு வாங்கலாம் எற்று பயண சீட்டு கொடுக்கும் இடத்திற்கு சென்று நுழைவு கட்டணம் எவ்வளவு என்று கேட்டேன். அவர் 10 ரூபாய் என்று சொன்னதும் எனக்கு பேரதிர்ச்சி. ஏனெனில் எனக்கு நினைவு தெரிந்து நான் கடைசியாக வாங்கிய நுழைவு சீட்டு 2 ரூபாய் மட்டுமே. சரி இருகட்டும் என்று ஒரு நுழைவு சீட்டு வாங்கி உள்ளே சென்றேன்.

காலை 5 மணி அளவில் அங்கு சென்றுவிட்டதால் பொழுது போகாமல் சிலபல வடைகளை உள்ளே தளிவிட்டு  அங்கு புறப்பட தயாராகிக்கொண்டிருக்கும் மலை ரயிலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். 6.30 மணியளவில் ஒரு குழு சென்னையிலிருந்து மேட்டுபாளையம் வந்து சேர்ந்தது. சித்ரா மற்றும் அவர் குடுபத்தினர், நிவி, கார்த்தி மற்றும் பலர். அவர்களுடன் சேர்ந்து இரண்டு சுமோ வண்டியை வாடகைக்கு (மேட்டுப்பாளையம் - ஊட்டி = 1900rs) எடுத்து ஒரு வண்டியில் நான், சித்ரா மற்றும் குடும்பத்தினர் புறப்பட்டோம். மற்றவர்கள் இன்னொரு சுமோவில் சற்று நேரம் கழித்து புறப்பட்டனர் .

வழிநெடுகிலும் விவசாயம், தேனீ, மலைகள், நீச்சல் மற்றும் பல விடயங்களை நங்கள் பேசிக்கொண்டே வந்தோம். 2.30 மணி நேர பயணத்திற்கு பிறகு நாங்கள் லாரன்ஸ் பள்ளியை வந்தடைந்தோம். சித்ரா குடும்பம் , அஸ்வந்த் . நிவி , கார்த்தி மற்றும் சிலர் பள்ளியினுல்லேயே தங்குவதற்கு முன்பதிவு செய்திருந்தனர். அதனால் நன் லாரன்ஸ் பள்ளியிலிருந்து பேருந்தில் சென்னையில் இருந்து ஊட்டி வந்தடைந்து அங்கிருந்து பாலகோலா  வரும் இனொரு குழுவுடன் அவர்கள் வரும் அரசு பேருந்திலேயே இணைந்து கொண்டேன். ஆம் நங்கள் 10 பேர் கொண்ட குழு (நான், தேவி, ஷானு, பரணி, விஜய், ராஜ், ஸ்ரீ, கிரிஸ் 1, கிரிஸ் 2, ரகு ) பாலகோலாவில் ஒரு பெரிய தனி வீடு ( cottage ) முன்பதிவு செய்திருந்தோம்.

பாலகோலாவில் இருந்து நாங்கள் தங்கும் இடம் 2 KM தூரம் இருந்தது. நாங்கள் நடந்துகொண்டே மலையன்னையின் அழகை ரசித்தவாறே சென்றடைந்தோம். மணி 11.30 இருக்கும் அனைவரும் குளித்து முடித்ததும் அனைவருக்கும் பசி. நானும், விஜய் மற்றும் ராஜ் பக்கத்தில் ஏதாவது கடைகளில் சாப்பிட கிடைக்குமா என்று பார்க்க பக்கத்துக்கு கிராமத்திற்கு நடந்து சென்றோம். வழிநெடுகிலும் காரட் , உருளை மற்றும் தேயிலை பயிர்களை காண முடிந்தது. ஒரு தோட்டத்தில் ஒரு அம்மாவிடம் பசிக்கிறது காரட் கிடைக்குமா என்று கேட்டோம் , அவர்கள் தாரளமாக வேண்டிய அளவு எடுதுக்கொளுமாறு ஒரு இடத்தை காட்டினார்கள்.



நாங்களும் ஆளுக்கு ஒன்று பிடுங்கிக்கொண்டு அங்கேயே கழுவிவிட்டு அந்த அம்மாவிற்கு நன்றி கூறிவிட்டு சற்றே கடையை நோக்கி நகரத்தோம். காரட் மிகவும் அருமையாக இருந்தது. சற்று தூரத்தில் ஒரு தேனீர் கடையை அடைத்தோம் பருப்பு வடையும், சுய்யமும்  சூடாக போட்டுகொண்டிருந்தார் ஒரு முதியவர். பருப்பு வடையும், தேனீரும் மிகவும் அருமையாக இருந்தது.


விவசாயிகளின் உண்மை நிலவரம்:-
அந்த கடையில் சில விவசாயிகளும் தேனீர் அருந்திகொண்டு இருந்தனர். நங்கள் அவர்களிடம் மிகவும் பணிவாக சில தகவல்களை கேட்டறிந்தோம். விஜய் அவர்களிடம் ஐயா, நாங்கள் வரும் வழியில் தோட்டத்தில் பூச்சி  மருந்தடிப்பதை கண்டோம், இந்த இரசாயன மருந்து இல்லாமல் இயற்க்கை முறை சார்த்த வழிகளை பின்பற்றி விவசாயம் செய்ய முடியாத என்று கேட்டார். விவசாயி ஒருவர் அந்த கேள்விக்கு எங்களுக்கு புரியும் விதமாக பதிலளித்தார். அவை பின்வருமாறு ,

அரசாங்கத்திடமிருந்து எந்த உதவியும் எங்களுக்கு கிடைப்பதில்லை, இயற்க்கை உரம் மிகவும் விலை உயர்வாகவே இருக்கிறது, அதுவும் இல்லாமல் பூச்சிக்கொல்லி வாரம் ஒருமுறை அடிக்காவிட்டால் காரட் முழுவதும் பூசிகளால் தாக்ப்பட்டு சேதம் அடைத்துவிடும்.

எடுத்துக்காட்டாக , ஒரு ஏக்கர் நிலத்தில் காரட் பயிரிட உரத்திற்கு 1 லட்சம், விதை மற்றும் பூசிக்கொலிக்கு 1 லட்சம் என்று 3 ஏக்கர் நிலத்திற்கு குறைந்த  பட்சம் 4 - 5 லட்சம் முதலீடு இருத்தல் மட்டுமே விவசாயத்தை தொடர முடியும், அறுவடை சமயங்களில் மழை பெய்தால் பூசிகள் தாக்கம் அதிகம் இருக்கும் எனவே அதிகம் பூச்சி மருந்து அடிக்க வேண்டி இருக்கும். மேலும் அறுவடை செய்த காரட்டை இருப்பில் வைக்க இயலாது , அழுகி பெரு நஷ்டத்தை ஏற்ப்படுத்தி விடும். இவ்வாறு நான் 4-5 லட்சம் முதலீடு செய்து அதற்க்கு மேல் லாபம் எடுத்தால் தான் நான் என் பிள்ளைகளை படிக்க வைத்து கரை சேர்க்க முடியும் என்று கண்ணில் நீர் ததும்ப எங்களிடம் கூறினார்.

நாங்கள் அவர்களிடம் இயற்க்கை உரத்திற்கு மாறுமாறு அவர்களிட கேட்டுகொண்டதற்கு , அவர்கள், கண்டிப்பாக செய்யலாம், ஆனால் தெரியாமல் காலைவிட்டு மாட்டிக்கொள்ள தயாராக இல்லை என்று கூறினார். காரணம், இயற்க்கை உரத்தை பயன்படுத்தி விளைச்சல் குறைத்தால் பெரும் நஷ்டத்தை சந்திக்க நேரிடும் என்ற காரனத்தால் தான். மேலும் அவர் எங்களுக்கு சிறிதளவு நிலம் தருவதாகவும் அதில் இயற்க்கை உரம் இட்டு பயிர் செய்து நல்ல விளைச்சலை காட்டினாள் அனைத்து விவசாயிகளையும் இந்த முறையை பின்பற்ற சொல்லுவதாகவும் உறுதி அளித்தார். அதற்க்கான முயற்சிகளை எங்களால் முடிந்தவரை மேற்கொள்கிறோம் என்று உறுதியளித்து அங்கிருத்து இறுக்கமான மனதுடன் உறைவிடம் நோக்கி பயணிக்க முனைந்தோம் .

மழையும் மதிய உணவும்:-
மழை வருவதற்குள் எங்கள் இருப்பிடத்தை அடைத்தோம். அங்கு தேவி மற்றும் ஷானு வீட்டில் முன்பே இருந்த கோதுமை மாவை வைத்து ரச பொடி தோசை, முட்டை மசால் தோசை என்று சுட்டு அசத்திக்கொண்டு இருந்தனர். மழை பெய்ய தொடங்கியது. நாங்கள் அனைவரும் வாசலில் அமர்ந்துகொண்டு மழையை ரசித்தவாறே அந்த தோசையை தின்று தீர்த்தோம்.



மழை வந்துகொண்டே இருக்கும் பொழுது கார்த்தி, நிவி, பரணி மூவரும் வழி தெரியாமல் மழையில்  மாட்க்கொண்டனர் . பின் நான் என் குடைகளுடன் அவர்களை அழைத்துவர பாலகோலா பேருந்து நிறுத்தம் வரை சென்றேன். வழியில் கிருஷ் 1 அவர்களை கண்டேன். அவர் இருசக்கர வாகனத்தில் மழைக்கு ஒதுக்கி நின்றிருந்தார். நான் அவருக்கு வழி கூறி அனுப்பிவிட்டு மற்றவர்களை தேடி சென்றேன். சிறிது தூரத்தில் கார்த்தி ஒரு குடையுடனும், நிவி மற்றும் பரணி மழையில் ஆடம் போட்டபடியும் வந்துகொண்டு இருத்தனர். கார்த்தி 2 சாப்பாடு கடையில் வங்கி வந்திருந்தார். வீட்டை அடைந்ததும்  சாப்பாடு பொட்டலத்தை பிரித்து சாம்பார் , தயிர் என்று எல்லாவற்றையும் ஒருசேர குழைத்து 5 பேர் சாப்பிட்டோம்.

பிறகு ஷானு, தேவி, பரணி சாப்பிட ஆரம்பித்ததும் அதிலும் கைவிட்டு பிடுங்கி சாப்பிட்டு முடித்தோம்.

ஒரு வழியாக சாப்பிட்டு முடித்ததும் அஸ்வந், நிவி மற்றும் கார்த்திக் ஆகிய மூவரும் அவர்கள் முன்பதிவு செய்திருந்த பள்ளியை நோக்கி புறப்பட்டனர்.
நாங்களும் அவர்களை வழியனுப்பி வைக்க பாலகோலா பேருந்து நிறுத்தம் வரை உடன் சென்றோம். செல்லும் வழியில் மழை சாரலில் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டோம்.




 ஒரு இடத்தில அந்த பகுதி சிறுவர்கள் மட்டை பந்து விளையாடி கொண்டிருந்ததனர். அவர்கலுடன் சேர்ந்து சிறுது நேரம் விளையாடிவிட்டு மீண்டும் பயணிக்க ஆரம்பித்தோம்.


மட்டை பந்து காணொளிக்கு  இங்கே சொடுக்கவும்(https://www.facebook.com/devika.rajakumar/posts/1092971920746458)

 பாலகோலா பேருந்து நிறுத்தத்தை அடைந்ததும் ஒரு ராணுவ வீரரின் சிற்றுண்டி விடுதியில் நுழைந்து வடை, பொண்ட, சமோசா தேனீர் மற்றும் கொட்டை வடிநீர் ஆகியவற்றை சூரையாடினோம்.  வெகு நேரத்திற்கு பிறகு வந்த ஒரு பேருந்தில் அவர்கள் மூவரையும் ஏற்றி அனுப்பிவிட்டு நாங்கள் இரவு உணவிற்கு தேவையான பொருட்களை வாங்கிக்கொண்டு காலை வீட்டில் இருந்து லாரன்ஸ் பள்ளி வரை செல்ல வாகனம் ஒன்றையும் வாடகைக்கு பேசிவிட்டு வீடு நோக்கி நடக்க தொடங்கினோம்.

போகும் வழியெங்கும் புகைப்படங்கள்தான்.


வெகுதூரம் சென்றபிறகுதான் ஒரு விடயம் நியாபகம் வந்தது. எங்கள் வீட்டின் சாவி அஸ்வந்த்திடம்  இருக்கிறது என்று. பிறகு கிருஷ் 1 விஜய் ஆகியோர் வீட்டிற்க்கு சென்று சுவர் ஏறி உள்ளே சென்று இருசர்கர வாகனத்தின் சாவியை எடுத்து கொண்டு கிரிஷ் 2 வை  அழைத்து வர சென்றார். கிருஷ் 2 வை வரும் வழியில் அஸ்வந்திடம்  சாவியை வாங்கி வர சொல்லிருந்தோம்.

கிருஷ் 1 மற்றும் கிருஷ் 2 இருவரும் வருவதற்குள் ஷானு, தேவி, பரணி மூவரும் காரட் தோட்டத்தில் காரட் பிடுங்கி சாப்பிட ஆசைப்பட்டனர். நான் இந்த மூவரோடு ஸ்ரீயையும் அழைதுக்கொண்டு காலை நாங்கள் காரட் எடுத்த தோட்டத்திர்க்கே அழைத்து சென்றேன். அங்கு யாரும் இல்லை. ஷானு காரட் செடியை பார்த்து இது என்ன கொத்தமல்லி செடியா என்று கேட்டாள், எனக்கு சிரிப்பு தாங்க  முடியவில்லை. பிறகு நான் இவைதான் காரட் செடி என்று தெளிவுபடுத்தினேன். பக்கத்து தோட்டத்தில் இருந்து ஐயப்பன் என்ற ஒருவர் வந்து எங்களுக்கு கை நிறைய காரட் பறித்து கொடுத்தார். பிறகு காரட் தோட்டத்தில்  கையில் காரட் வைத்துகொண்டு அவருடன் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டோம்.


ஐயப்பன் பக்கத்து கிராமத்தை சேர்த்த விவசாயி, 12ம் வகுப்பே படித்திருக்கிறார். பக்கத்து கிராமத்தில் இருக்கும் மாணவர்களுக்கு கைபந்து மற்றும் கால்வந்து விளையாட்டு பயிற்சி அளிக்கிறார். அதுமட்டும் இல்லாமல் இவர் இசைமீது கொண்ட ஆசையால் 4 இசை கருவிகள் வாசிக்க கற்று தேர்ந்திருக்கிறார். அவர் எங்களை அவரது கிராமத்திற்கு வருமாறு அன்போடு அழைத்தார். அவர்களது கலாச்சாரம் , வாழ்க்கை முறை மற்றும் இசை கருவிகள் வாசித்து காட்டுவதாக கூறினார். நாங்களும் ஞாயிறு மாலை அவர் கிராமத்திற்கு வருவதாக தெரிவித்து அவர் அலைபேசி என்னை வாங்கிகொண்டு அங்கிருத்து வீட்டிற்க்கு சென்றோம் . நாங்கள் செல்வதற்குள் இரண்டு கிருஷ் ம்  சாவி வாங்கி வந்து கதவை திறந்து இருந்தார்கள். பின் சமையலுக்கான வேலையை துவங்கினோம் .

நாங்கள் வாங்கிவந்த பொருட்களை வைத்து காய்கறி பிரியாணி சமைக்க ஆரம்பித்தோம். நானும் , பரணியும் காய்கறி வெட்டினோம், கிருஷ் 1 அரிசி கழுவினார், விஜய் மற்றும் ராம் பாத்திரம் கழுவி கொடுத்தனர். தேவி வெங்காயம் உரித்து கொடுத்தார். அனைவரும் எல்லா வேலையையும் பகிர்ந்து செய்துகொண்டு இருந்தோம்.








காய்கறி வெட்டும் வேளையில் நான் பரணியிடம், நீ அண்ணா என்று என்னை அழைப்பது எனக்கு பிடிக்கவில்லை எனவே என்னை பேர் சொல்லி, போடா வாடா என்று கூட கூப்பிடு, ஆனால் அண்ணா என்று அழைக்காதே என்று கூற, அக்கணத்தில் இருந்து என்னை டேய் பாலாஜி, வாடா பாலாஜி, போடா பாலாஜி என்று என்னை வெறுப்பேத்த அழைக்க ஆரம்பித்தாள் .

நான் சமைக்க தொடங்கி ஒருவழியாக காய்கறி பிரியாணி தயாரானது. இதற்க்கு இடையில் கிருஷ் 1 ரகு ராம் அழைத்து வந்துவிட்டார். பரணி தயிர் பச்சடி செய்திருந்தாள்.
நண்பர்களுக்காக உணவு சமைப்பது என்பது மகிழ்ச்சியான ஒரு செயல் தானே..... அதிலும் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து சமைப்பது கூடுதல் மகழ்ச்சி ....
அனைவரும் ஒருசேர அமர்ந்து இரவு உணவை முடித்தோம்



 பிறகு 10 மணி அளவில் அனைவரும் உறங்க சென்றுவிட்டோம்.

மறுநாள் காலை திட்டமிட்ட படியே அனைவரும் கிளம்பி நாங்கள் முன்பதிவு செய்திருந்த வாகனத்தில் லாரன்ஸ் பள்ளியை 5.45 மணியை அடைத்தோம். அங்கு பள்ளி விளையாட்டு மைதானத்தில் ஹெரிடஜ் மாரத்தான் தொடக்கத்துக்கான பணிகள் நடந்துகொண்டிருந்தது. அங்கு சென்றதும் நான் தேவி சிவராமன் மற்றும் ராதாகிருஷ்ணன் ஆகியோரை சந்தித்தேன். புகைப்பட நிபுணர் ஸ்ரீராமையும் சந்தித்தேன்.


தொடரோட்டம் துவங்கும் முன்பாக ஜும்பா எனப்படும் நடனத்துடன் கூடிய உடற்ப்பயிர்ச்சி தொடங்கியது. நாங்கள் எங்களுக்கு தெரிந்தவாறு ஆடிக்கொண்டு இருந்தோம். சிறுது நேரத்தில் எங்களின் ஆட்டத்தை பார்த்து பயிர்ச்சியாளர் எங்களை மேடைக்கு அழைத்தார். நாங்கள் ஒரு கும்பலாக சென்று மேடையில் ஆட ஆரம்பித்தோம்.




ஆட்டம் முடிந்ததும் சிறப்பு விருந்தினரை அழைத்து 15 கிலோ மீட்டார் தொடரோட்டம் கொடியசைத்து துவங்க நான், சித்ரா, சித்ரா கணவர் ராஜ் ஆகியோர் ஓட ஆரம்பித்தோம். ஓட்டம் தொடங்கியதும் நங்கள் காட்டு பாதையில் ஓட ஆரம்பித்தோம் , அது எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. நான் வேகமாக ஓடாமல் மிகவும் மெதுவாக இயற்க்கையின் அழகை ரசித்தபடியே ஓடிக்கொண்டு இருந்தேன்,.



 வழியில் கிரிஜா பழனியை பார்த்தேன், அவருடன் சேர்ந்தது சற்று தூரம் ஓடினேன்.



ஓடும்பொழுது களைப்பு தெரியாமல் இருக்க சில பாடல்களை என் அலைபேசியில் போட்டு கேட்டுக்கொண்டே ஓடினோம். அதில் சில பாடல்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியையும், புத்துணர்ச்சியையும் கொடுத்தன. " மலையாள கரையோரம் தமிழ் பாடும் குருவி " , " மார்கழி பூவே ! மார்கழி பூவே ! உண் மடி மீது ஓரிடம் வேண்டும்", " புல்வெளி! புல்வெளி ! காணில் பனித்துளி பனித்துளி "..... இன்னும் பல ....

ஓடும் வழியில் ஒரு இடத்தில ஒரு வீட்டின் மேல் தகர கூரையின் வழியாக புகை வந்துகொண்டிருந்தது அந்த புகையில் அந்த கூரையின் மேல் படிந்திருந்த தைல இலைகள் கருகி நல்ல மனத்தை  அந்த பகுதி முழுவதும் பரப்பிக்கொண்டு இருந்தது. நான் அதை நுகர்ந்த்தவாறே முன்னேறி சென்று கொண்டு இருந்தேன். ஒரு இடத்தில எனக்கு பசி அதிகமாகவே அருகில்  இருந்த புத்துணர்வு மையத்தை அடைந்து 2 வழைப்பழம் மற்றும் 4 பிஸ்கட்டுகள் தின்று முடித்தேன். ஓரளவு வயிறு நிரம்பியதும் என் ஓடத்தை தொடர்ந்தேன்.
ட்டம் முடிந்த்ததும் அனைவரும் பதக்கம் மற்றும் சான்றிதழ் வாங்கிக்கொண்டு சாப்பிடும் இடம் நோக்கி நகர்ந்த்தோம்.



காலை உணவிற்கு உப்புமா & சாம்பார் , ப்ரெட் டோஸ்ட் , வெண்ணை மற்றும் ஜாம், அவித்த முட்டை ஆகியவை சுய சேவை முறையில் பரிமாற பட்டன . இத்துடன் தேனீரும் இருந்தது. காலை உணவை நல்லபடியாக முடித்துக்கொண்டு  பள்ளி விளையாட்டு மைதானம் நோக்கி சென்றோம். செல்லும் வழியில் ஒரு இடத்தில அமர்ந்து குழுவாக ஸ்ரீராமின் உதவியால் புகைப்படம்  எடுத்துக்கொண்டோம்



மைதானம் சென்று பார்த்தல் அங்கு யாரும் இல்லை. நாங்களோ நெகிழி குறித்து ஒரு விழிப்புணர்வு  பிரச்சார நடனத்திற்கு ஒப்புதல் வாங்கி இருந்தோம். ஆனால் யாரும் இல்லாததால் சற்றே மனகலக்கமாக இருந்தது.

பள்ளி ஆசிரியர் ஒருவர் உணவு விடுதியின் முன் நிறையபேர் இருப்பதாகவும் அங்கு சென்று நமது நெகிழி குறித்த   விழிப்புணர்வு  பிரச்சார நடனத்தை நடத்தலாம் என்று கூற நங்கள் அங்கு விரைந்தோம். அவர் கூறியவரே அங்கு சிலபேர் இருந்தனர்.

நாங்கள் வழக்கம் போல அனைவரின் கவனத்தையும் எங்கள் பக்கம் திருப்ப எங்களுக்குல்லாகவே சண்டையிடுவது போல நடிக்க அனைவரது பார்வையும் எங்கள் பக்கம் திரும்பியது, கூட்டமும் சேர்ந்தது. உடனே அருகில் இருந்த காரில் பாட்டு போட்டு ஆட துவங்கினோம். நிறைய பேர் அறிமுகம் இல்லாமலேயே முன்புறம் ஆடுபவரை பார்த்தே எங்களுடன் சேர்ந்து ஆடினார்கள்.

இந்த ஆட்டம் மிகவும் சிறப்பாக இருந்தது. ஆட்டத்தின் முடிவில் அஸ்வந் சென்னை மலையேற்ற குழு பற்றியும் அதன் சிறப்பம்சங்கள் மற்றும் பணிகளையும் விளக்கி கூறினார். (Ashwanth speech - https://www.facebook.com/sriramkumar.pap/posts/10207857885739428?pnref=story )

இந்த நிகழ்வு முடிந்தவுடன் ஒரு குழு புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டு அனைவரும் புறப்பட ஆயர்தம் ஆனார்கள்.


 நாங்கள் நான், விஜய், தேவி, ஷானு, பரணி, ஸ்ரீ, ராஜ், கார்த்திக் , கிருஷ் 1 & 2 ஆகியோர் சாக்லேட் மற்றும் ஊட்டி வருக்கி வாங்கவேண்டும் என்று அந்த பள்ளியை விட்டு கிளம்பினோம். தேவி தனது பையை தேடி எடுத்து வரும் வரை ஒரு இடத்தில் மற்ற அனைவரும் அமர்ந்து காத்திருந்தோம். அப்பொழுது அந்த வழியாக சென்ற பெண்களை பார்த்து கவிதை சொல்ல வேண்டும் என்று எங்களுக்குள் ஒரு போட்டி.

நான் முதலில் தனியாக குடையுடன் நடந்து வந்த அழகான பெண்ணை பார்த்து ஒரு கவிதை சொன்னேன்.

" அடடா ! தென்றல் அழகாக மிதந்து வரும் என்று கேள்விப்பட்டு இருக்குறேன், ஆனால் இங்கு ஒரு பூந்தென்றல் அழகாக நடந்து வருகிறதே.....! "

அடுத்து சிறிது நேரம் கழித்து ஒரு பெண்கள் குழு அந்த பக்கம் எங்களை கடந்து சென்றது. அதற்க்கான என் கவிதை,

 " ஊட்டியில் நடக்கும் ரோஜா பூ கண்காட்ச்சியை காண ஆசைப்பட்டேன், அதை இப்போதே இங்கேயே பார்த்துவிட்டேன்...! ".

முன்றாவது கவிதை கொடுமை தொடங்கும் முன்னே தேவி வந்து விட்டதால் நங்கள் அங்கிருந்து புறப்பட்டு விட்டோம். பேருந்து நிறுத்தத்தை அடைந்ததும் நானும்  கிருஷ்ணாவும் இருசக்கர வாகனத்தில்  ஊட்டி சென்று சாக்லேட் கடையை பற்றி விசாரிக்க சென்றுவிட்டோம் , மற்றவர்கள் பேருந்தில் வந்தனர்.


நங்கள் வண்டியில் செல்லும் வழியில் ஒரு கடையில் நான் காப்பியும், கிருஷ்ணா பிஸ்தா பால் குடித்தோம். காப்பி மிகவும் கேவலமாக இருந்ததால் நான் அதை அப்படியே போட்டுவிட்டேன் . பிறகு நல்ல சாக்லேட் கடையை விசாரித்துவிட்டு ஒரு கடையில் சாத்துக்குடி பழரசம் பருகினோம். அந்த கடையிலேயே சிறிதுநேரம் ஓய்வெடுத்தோம்.


மற்றவர்கள் 1 மணிநேரம் கழித்து பேருந்தில் வந்து இறங்கினர். பின் அனைவரும் அவரவருக்கு தேவையான சாக்லேட் மற்றும் வருக்கி வாங்கிகொண்டு ஒரு நல்ல உணவகத்தில் (உணவகம் நீலமலை  (hotel  Bluemount ) ) சாப்பிட சென்றோம்.

மதிய உணவை முடித்துக்கொண்டு சிறிது ஓய்வெடுக்க ரோஜா கண்காட்சிக்கு சென்றோம், அங்கு நிழலில் அமர்ந்து தேவி வாங்கிய தைலத்தை காலில் தேய்த்து நன்றாக மசாஜ் செய்துவிட்டு , இந்த பயணத்திற்க்கான வரவு செலவு கணக்குகளை பார்த்து முடித்தோம்.

மாலை 4 மணி அளவில் நங்கள் முன்பதிவு செய்த வாகனம் வரவே அதில் ஏறி கோயம்பத்துரை நோக்கி பயணிக்க தொடங்கினோம். வாகனம் ஏறியவுடன் களைப்பு மிகுதியின் காரணமாக ஷானு நன்றாக உறங்கிவிட்டாள்.
ஒரு குழு போத்தனூரில் இருந்து ரயிலிலும், இனொரு குழு கோயம்பத்தூரில் இருந்து பேருந்திலும் சென்னை செல்ல முன்பதிவு செய்திருந்தனர். நான் எதிலும் முன்பதிவு செய்யவில்லை.

வரும்பொழுது கோத்தகிரியை சுற்றி வந்ததால் கோத்தகிரி பேருந்து நிலையம் அருகில் ஒரு தேனீர் கடையில் வாகனத்தை நிறுத்தி தேனீர் குடிக்க முனைந்தோம். அங்கு ஒரு பேக்கரியில் சென்று விதவிதமாக செய்யப்பட்டு இருந்த வருக்கி மற்றும் பிஸ்கட்டுகளை பார்க்க அந்த கடையின் உரிமையாளர் எங்களை அடுப்பு அறைக்குள் அழைத்து செற்று வருக்கி மற்றும் பிஸ்கட்டுகள் தரிக்கும் முறைகளை எங்களுக்கு காண்பித்தார். ஒரு அக்கா சுடச்சுட தயாரான ஒரு வருக்கியை என் கையில் கொடுக்க நான் அதை சுவைதுப்பர்தேன் . மிகவும் அருமையாக இருந்தது . விலையும் மிக குறைவே.  பிறகு நங்கள் அனைவரும் அந்த கடையில் எங்களுக்கு தேவையானவற்றை வாங்கினோம்.


உங்களுக்கு கோத்தகிரி வழியாக போகும் வாய்ப்பு கிடைத்தால் இந்த கடைக்கு சென்று பயனடையுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

போகும் வழியில் நிறைய நிறைய விடயங்களை பேசி சிரித்துகொண்டே பயணித்தோம். வாழ்வில் மறக்க முடியாத அளவு மகிழ்ச்சியும், சிரிப்பும் அந்த பயணத்தில் கிடைத்தது. பரணியும் என்னைபோலவே சற்று துடுக்குத்தனம் அதிகம், விளையாட்டுப்பிள்ளை. பொதுவாக நான்தான் எல்லோரையும் கலாய்ப்பேன், ஆனால் பரணி என்னை நன்றாக கலாய்துவிட்டால் இந்த பயணத்தின் போது.

செல்லும் வழியில் மிகவும் போக்குவரத்து நெரிசலாக இருந்தது. காரணம்  ராணுவத்திற்கு சொந்தமான ஒரு பெரிய சரக்கு லாரியின் பின்புற சக்கரம் ஒன்று மலைப்பாதையின் விளிம்பில் இறங்கி கவிழும் நிலையில் இருந்தது.
பயண நேரம் அதிகம் ஆகவே போத்தனூரில் ரயிலை பிடிக்க முடியாது என கருதி நானும், விஜய் மற்றும் தேவி  திருப்பூர் சென்று ரயிலை பிடிக்கலாம் என்று மேட்டுபாளயத்தில் இறங்கி விசாரித்ததில் திருப்பூர் சென்றாலும் ரயிலை பிடிக்கமுடியாது என்பதை உறுதிபடுத்திக்கொண்டோம். மேட்டுபாளயதிலேயே  தனியார் பேருந்தை விசாரிக்க சீட்டு ஏதும் இல்லை என்று கூறிவிட்டனர்.
பிறகு ஒரு சிறிய கடையில் இரவு உணவை முடித்தோம். உணவு மிகவும் அருமை.  
கிருஷ்ணா இருசர்கர வாகனத்தை கடையில் கொடுத்துவிட்டு ரயில் நிலையம் செல்ல தாமதம் ஆனதால் அவரும் ரயிலை தவறவிட்டுவிட்டார்.

உணவகத்தில் இருந்து  கிருஷ்ணாவுக்கு அலைபேசியில் அழைத்து நடந்தவற்றை விளக்கமாக கூறி கோயம்புதூர் பேருந்து நிலையம் வருமாறு கூறிவிட்டு நாங்களும் கோயம்பத்தூர் நோக்கி பயணிக்க தொடங்கினோம்.
கிருஷ்ணா எங்களுக்கு முன்பாகவே கோவை சென்று ஒரு பேருந்தில் எங்கள் மூவருக்கு இடம் பிடித்து வைத்திருந்தார், இது எங்களுக்கு தெரியது. நங்கள் பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கிய உடனேயே அந்த பேருந்து புறப்பட நங்கள் ஓடி சென்று அந்த பேருந்தில் ஏறினோம். எங்களுக்கு ஒரு ஆச்சரியத்திற்கு மேல் ஆச்சரியம்.
பேருந்தில் பயணம் செய்ய காத்திருந்த இன்னொரு குழு எங்கள் பேருந்தின் பின்னல் பயணம் செய்ய ஆரம்பித்தது. நாங்கள் வழியில் ஒரு உணவகத்தில் பேருந்து நிறுத்தும்போது சந்தித்துக்கொண்டோம். ஒருவழியாக அனைவரும் பெருங்குலத்துரை காலை 9 மணியளவில் அடைந்தோம். அங்கிருந்து அனைவரும் பிரிந்து அவரவர் வீடு நோக்கி பயணிக்க ஆரம்பித்தோம். மறுபடியும் எங்களின் இயந்திர வாழ்கை தொடங்கியது.

மேலும் புகைப்படங்களுக்கு இங்கே சொடுக்கவும் .
https://drive.google.com/folderview?id=0B2uNNm9j-8KMOTRxNWp5dzhmVXM&usp=sharing



                                                                                                     என்றென்றும் அன்புடன்,
                                                                                                            பாலாஜி ஜோதிமணி
                                                                                                                         Mobile: +91-9677549415
                                                                                                                   Email: jbalajiavm@gmail.com
                                                                                                Facebook: www.facebook.com/jbalajiavm

4 comments:

  1. Balaji Enjoying lot. as well as written the blog go further

    ReplyDelete
  2. Super machan...Arumayana varnanai

    ReplyDelete

Thanks for your comments.

CTC ஐந்திணை - குக்கூ   காட்டுப்பள்ளி   ஒரு பயணம் மார்ச் 18 & 19 2017 குக்கூ காட்டுப்பள்ளி             நாங்கள் எங்கள் ந...